Enig idee waar de naam Stoba vandaan komt? Alleen de oudere generatie weet dat die naam al bijna vijftig jaar bestaat. Vanaf 1958, 49 jaar, om precies te zijn. Toen namen Wiel en Dora Stokbroekx-Baetsen .de zaak van tante Bet. over, zoals het caf? in die tijd bekend stond. Maar omdat tante Bet zelf niet meer achter de bar stond, moest er ook een nieuwe naam komen en dus plakten Wiel en Dora de beginletters van hun achternamen aan elkaar.

Eigenlijk was Wiel Stokbroekx monteur van beroep en zocht een ruimte om bouwmachines te kunnen repareren. De zaal achter het caf? leek ideaal. Die had tot dan toe dienst gedaan als sociale werkplek voor mensen met een handicap, maar werd al een tijdje niet meer gebruikt. Het was niet meer dan een rommelige opslagruimte met een houten vloer, waar nog wat oude machines stonden. Maar omdat het caf? meteen vanaf het begin goed liep, had Wiel Stokbroekx het idee dat een danszaal ook wel eens een succes kon worden en dus liet hij het monteurberoep verder voor wat het was. Hij brak de ruimte volledig af en bouwde een nieuwe feestzaal met een podium voor orkesten.

Naast bruiloften, koffietafels voor begrafenissen en repetities van allerlei verenigingen begonnen ze op ??n zondag in de maand met een dansavond. Volle bak, want van discotheken of festivals had toen nog niemand gehoord. Grote kans dat veel grootouders of ouders elkaar daar hebben ontmoet. Langzamerhand kwamen er meer dansavonden in de maand, waar soms duizend tot twaalfhonderd man op afkwamen. Een aantal dat nu niet eens meer in de zaal past, maar toen was er nog geen .vluchtgang. aan de rechterkant (zie verder).

Wiel en Dora verbouwden hun caf? tot twee keer toe. De eerste keer, in 1959, maakten ze een grotere, lange bar (eigenlijk aan de overkant van waar nu de bar is). Tien jaar later gooiden ze het over een andere boeg. Er kwam een vierkante bar aan de overkant en zithoekjes in Spaanse stijl. De zaal werd eind jaren zestig, begin jaren zeventig nog eens onder handen genomen. Er kwam een lange bar, een soort Oostenrijks huisje, in de zaal en een kleinere bar op de b?hne waar een arretjesslee boven hing. Het tijdperk van de discotheken was toen duidelijk nog niet begonnen.

Het waren andere tijden, weet Wiel Stokbroekx. Soms plakte hij op een dansavond een .tientje. (in die tijd een leuk bedrag) onder ??n van de stoelen en vroeg halverwege de avond of iedereen zijn of haar stoel even wilde omdraaien. Voor de winnaar kon de avond niet meer stuk. Ook hadden ze als ??n van de eersten in de omgeving een jukebox. Vaak draaide die nog uren na sluitingstijd plaatjes, omdat sommigen er al hun geld in hadden gestopt.

De laatste vier jaar kwam hun zoon Rob in de zaak. In 1973 verkochten ze de Stoba. De volgende eigenaar Kootje Roelofs zat er vier jaar in en bouwde de rechtergang met nooduitgangen in de zaal, vandaar dat die nu minder breed is dan origineel. Voorheen was de noodzaak voor die gang er niet, want er was een vluchtweg naar buiten achter het podium. Oorspronkelijk liep daar een oprit, maar die is bij de verkoop overgegaan naar de buren.

In 1977 namen Henk Rutten en Willy K?rvers het van Kootje Roelofs, die naar het midden van het land verhuisde, over. Henk Rutten begon al op zijn zestiende als kelner bij caf? Het Hoekje (waar nu het gebouw van de ABN Amro bank staat) en later bij .de Kemp., wat nu de Moustache is. Een paar jaar later werd hij zetbaas bij Het Hoekje en hoorde op zijn 23e dat de Stoba te koop was. Hij had daar meteen oren naar, maar omdat je 25 moest zijn om een kroeg te kopen, deed hij dat samen met Willy K?rvers, die ouder was. Een paar jaar later moest Willy K?rvers ermee stoppen wegens ziekte en kocht Henk Rutten hem uit en ging samen met zijn vrouw Karin door bij de Stoba.

Rond die periode begon de discotheek een beetje vorm te krijgen. De zaal kreeg een nieuwe geluidsinstallatie, luchtcirculatie en negenhonderdliter-tanks voor het bier, die speciaal voor de kelderruimte werden gemaakt, omdat de .normale. duizendliter-tanks er niet in pasten. De orkesten uit de jaren zestig verdwenen en maakten plaats voor een diskjockey die plaatjes draaide van Frank Zappa tot Abba. De discotheek zat .bomvol. iedere vrijdag, zaterdag en zondag en vaak hadden ze optredens van bands die er tijdens weekdagen repeteerden.

Ook het publiek veranderde. Ze kregen vooral veel personeel van de Pepijnklinieken over de vloer en hun stamgasten werden meer divers: van stropdassen tot hanenkammen en later ook motorclubs. Het begon er dus wat ruiger aan toe te gaan in vergelijking met de dansavonden van de jaren zestig.

Na zeven jaar, in 1984, besloten Henk en Karin dat het tijd was voor wat anders en verkochten de kroeg aan Math Verheijen en Wim Jessen. Terwijl de Stoba eerst zeven dagen per week overdag open was geweest, ging de kroeg vanaf toen alleen nog .s avonds open, omdat Math en Wim tevens eigenaar waren van caf? de Tamboer (momenteel de gesloten Tam Tam). Toen ze de Tamboer in 1988 verkochten ging de Stoba weer als vanouds overdag open. Het caf?, dat nagenoeg nog steeds hetzelfde .Spaanse. interieur had van uit de jaren zestig, ging op de schop. De zithoekjes werden eruit gebroken en maakten plaats voor banken en achter een nieuwe, smallere bar kwam een keukentje.

Math en Wim gingen in zee met stichting Stage Act, die optredens in de Stoba regelde van, toen nog onbekende, acts als Candy Dulfer, De Dijk, Herman Brood en Fatal Flowers. Daarnaast stonden coverbands uit de regio op het podium en organiseerden ze in 1989 voor het eerst Jingle Rock, met optredens van verschillende bands rond de kerst. Jingle Rock groeide uit tot een jaarlijkse traditie. Alhoewel ze vooral top 40-muziek draaide, leefde in de jaren tachtig de punk-scene op: veel zwarte kleding, zwarte make-up, getoupeerd haar en tegen elkaar opspringende alto.s. In die periode was Echt (met toen nog drie discotheken Stoba, Spee en Majestic) een bekend uitgaanscentrum in de regio en reed de zogenaamde .discotrein. naar Sittard en Roermond. De EO maakte er destijds nog een uitgebreide documentaire over.

Huub Vink, de huidige eigenaar, begon bij Stoba vanaf zijn zeventiende en kwam in dienst bij Wim en Math. In 1991 wilde Wim de zaak verkopen, omdat het moeilijker werd om het horecawerk te combineren met zijn gezinsleven. Math ging niet alleen verder, dus kwam de zaak in de verkoop. Huub wilde de zaak meteen kopen. Binnen een maand was alles geregeld. In de afgelopen dertien jaar is het hele caf? nogmaals verbouwd en de zaal volledig veranderd. Het alternatieve tintje uit de jaren tachtig is er inmiddels afgesleten en heeft plaatsgemaakt voor dance, R&B en housemuziek in de zaal, terwijl in het caf? muziek van de laatste dertig jaar wordt gedraaid.